ตอนที่ 1/3 Gerund กับ Present Participle ต่างกัน...

ซีรีย์ไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ (3 ตอนจบ)

Gerund กับ Present Participle ต่างกันอย่างไร? ไขความลับรูป -ing ไวยากรณ์สมัยใหม่ (CGEL)

ตอนที่ 1: เส้นแบ่งที่เลือนหายของรูป -ing และข้อจำกัดของไวยากรณ์ดั้งเดิม

ผู้เรียนภาษาอังกฤษส่วนใหญ่มักคุ้นเคยกับกฎพื้นฐานของไวยากรณ์แบบดั้งเดิม (Traditional Grammar) ที่แบ่งการใช้คำกริยารูป -ing ออกเป็นสองประเภทหลัก ได้แก่ Gerund คือคำกริยาที่เติม -ing แล้วทำหน้าที่เป็นคำนาม (noun) และ Present Participle คือคำกริยาที่เติม -ing แล้วทำหน้าที่เป็นคำคุณศัพท์ (adjective) หรือเป็นส่วนหนึ่งของกริยาในรูป Continuous

แนวทางนี้มีประโยชน์อย่างมากสำหรับผู้เริ่มต้น เพราะช่วยให้เข้าใจหน้าที่พื้นฐานของคำในประโยคได้อย่างรวดเร็ว ลองพิจารณาตัวอย่างโครงสร้างพื้นฐานต่อไปนี้:

Swimming is good exercise. (Gerund)

Swimming ทำหน้าที่เป็นประธานของประโยค จึงจัดว่าเป็น Gerund ตามไวยากรณ์แบบดั้งเดิม

The boy is swimming. (Present Participle)

swimming เป็นส่วนหนึ่งของกริยา Continuous เพื่อแสดงเหตุการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่

The crying baby needs milk. (Present Participle)

crying ทำหน้าที่คล้ายคำคุณศัพท์ ขยายคำนาม baby

แนวทางการแบ่งลักษณะนี้ถูกใช้มาอย่างยาวนานในตำราเรียนภาษาอังกฤษ และยังคงเป็นพื้นฐานสำคัญในการเรียนการสอนในโรงเรียน มหาวิทยาลัย ตลอดจนข้อสอบมาตรฐานต่าง ๆ

จุดที่เริ่มเกิดปัญหาในการจำแนก

อย่างไรก็ตาม เมื่อศึกษาภาษาอังกฤษในระดับที่ลึกขึ้น จะพบว่าการแบ่งรูป -ing ออกเป็นเพียงสองประเภทนี้ ไม่สามารถอธิบายข้อมูลทางภาษาศาสตร์และการใช้ภาษาอังกฤษจริงได้ครบถ้วน ลองพิจารณาประโยคต่อไปนี้:

I enjoy swimming.

ตามไวยากรณ์แบบดั้งเดิม swimming ถูกจัดว่าเป็น Gerund เพราะทำหน้าที่เป็นกรรม (Object) ของกริยา enjoy

แต่เมื่อพิจารณาโครงสร้างอย่างละเอียด จะพบว่ารูป -ing นี้ยังคงรักษาคุณสมบัติของกริยาไว้ (retains verbal properties) อย่างชัดเจน เช่น:

• I enjoy swimming every morning. (มีส่วนขยายกริยา every morning)
• I enjoy swimming in the sea. (มีส่วนขยายบอกสถานที่ in the sea)
• She enjoys reading novels. (รูป -ing ยังคงสามารถรับกรรมตรง หรือ direct object เช่น novels ได้เหมือนกริยาปกติ)

คุณสมบัติเหล่านี้แตกต่างจากคำนามทั่วไป ซึ่งไม่สามารถรับกรรมตรงหรือมีส่วนขยายแบบกริยาได้ นอกจากนี้ ยังมีตัวอย่างอีกหลายกรณีที่เส้นแบ่งระหว่าง Gerund และ Present Participle เริ่มไม่ชัดเจน

Running water is dangerous.

running ขยายคำนาม water จึงดูคล้าย Present Participle

Running every day improves your health.

Running every day ทำหน้าที่เป็นประธานของประโยค ซึ่งไวยากรณ์แบบดั้งเดิมมักเรียกว่า Gerund แต่โครงสร้างภายในยังคงมีลักษณะแบบกริยาชัดเจน

I saw him running.

running เป็นส่วนหนึ่งของ non-finite clause ที่อธิบายการกระทำของ him มากกว่าจะเป็นเพียงคำคุณศัพท์หรือคำนามเดี่ยว ๆ

ตัวอย่างเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า แม้ระบบการแบ่งแบบดั้งเดิมจะเหมาะสำหรับการเรียนการสอนในระดับพื้นฐาน แต่เมื่อใช้วิเคราะห์โครงสร้างภาษาอังกฤษจริง โดยเฉพาะประโยคที่มีความซับซ้อนมากขึ้น เส้นแบ่งระหว่าง Gerund และ Present Participle กลับไม่ได้แยกขาดจากกันอย่างชัดเจนอย่างที่เคยเข้าใจ

ข้อจำกัดดังกล่าวเอง เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้นักภาษาศาสตร์สมัยใหม่เริ่มตั้งคำถามว่า การแบ่งรูป -ing ออกเป็นเพียงสองประเภทนั้นเพียงพอแล้วหรือไม่ และนำไปสู่แนวคิดใหม่ในการวิเคราะห์โครงสร้างของภาษาอังกฤษ ซึ่งเราจะมาเจาะลึกทฤษฎีสากลยุคใหม่กันในตอนถัดไปครับ

คลังคำศัพท์น่ารู้จากบทความ (Vocabulary)

คำศัพท์	คำอ่าน / ประเภทคำ	ความหมาย
Traditional Grammar	(n.) ไวยากรณ์ดั้งเดิม	ระบบไวยากรณ์ที่เน้นการแบ่งหน้าที่คำตามกฎเกณฑ์ดั้งเดิม
Retain	(v.) รีเทน	รักษาไว้, ยังคงมีอยู่
Property	(n.) พร็อพเพอร์ที	คุณสมบัติ, ลักษณะเด่น
Direct Object	(n.) กรรมตรง	ผู้รับการกระทำโดยตรงจากกริยา
Classification	(n.) แคลสสิฟิเคชัน	การจัดหมวดหมู่, การจำแนกประเภท

มุมมองของแอดมิน

หลายคนอาจจะเคยปวดหัวกับการแยก Gerund กับ Present Participle ในห้องเรียนใช่ไหมครับ? ตอนที่ 1 นี้แอดมินอยากให้ทุกคนเห็นภาพก่อนว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เราไม่เก่ง แต่อยู่ที่ตัวกฎไวยากรณ์แบบเดิมมันมีช่องโหว่ที่ไม่สามารถอธิบายประโยคในชีวิตจริงได้ทั้งหมด พอเราเข้าใจจุดนี้แล้ว ในตอนต่อไปเราจะไปดูกันว่าไวยากรณ์สมัยใหม่เขาแก้ปัญหานี้และช่วยให้เราเข้าใจรูป -ing ได้ง่ายขึ้นอย่างไร รอติดตามตอนที่ 2 ได้เร็ว ๆ นี้ครับ!

📘 ตอนที่ 2: การรวมร่างของรูป -ing ในไวยากรณ์แนวใหม่ (CGEL) ›

📘 กลับเมนู ›

📘 Grammar Menu ภายใน -> Click

📘 Grammar Menu ภายนอก -> Click