ตอนที่ 3/3 Gerund กับ Present Participle ต่างกัน...

ซีรีย์ไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ (3 ตอนจบ)

Gerund กับ Present Participle ต่างกันอย่างไร? ไขความลับรูป -ing ไวยากรณ์สมัยใหม่ (CGEL)

ตอนที่ 3 (ตอนจบ): สรุปมุมมองทั้งสองระบบ และผู้เรียนภาษาอังกฤษควรเลือกใช้แบบไหน?

หลังจากทำความเข้าใจทั้งแนวคิดของไวยากรณ์แบบดั้งเดิม (Traditional Grammar) และไวยากรณ์สมัยใหม่ (Modern Grammar) มาแล้ว จะเห็นได้ว่าทั้งสองระบบต่างพยายามอธิบายปรากฏการณ์ทางภาษาเดียวกัน เพียงแต่เลือกมองจากคนละมิติครับ

ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมให้ความสำคัญกับการจำแนกประเภทของคำ (word classification) เพื่อช่วยให้ผู้เรียนเข้าใจหน้าที่พื้นฐานในประโยคได้อย่างรวดเร็ว ส่วนไวยากรณ์สมัยใหม่ให้ความสำคัญกับโครงสร้างทางไวยากรณ์ (grammatical structure) และความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบต่าง ๆ ภายในประโยค กล่าวอีกนัยหนึ่ง ทั้งสองแนวทางไม่ได้ขัดแย้งกัน หากแต่มีจุดมุ่งหมายและขอบเขตการใช้งานที่แตกต่างกันดังนี้ครับ

เปรียบเทียบ Traditional Grammar กับ Modern Grammar

ประเด็น	Traditional Grammar	Modern Grammar
การวิเคราะห์รูป -ing	แบ่งเป็น Gerund และ Present Participle อย่างชัดเจน	มองว่าเป็นรูปกริยา -ing รูปเดียว ซึ่งทำหน้าที่เป็นหัวของ -ing clause
สิ่งที่ทำหน้าที่ในประโยค	คำ -ing ถูกมองว่าเป็นคำนามหรือคำคุณศัพท์ตามตำแหน่ง	ทั้ง -ing clause ต่างหากที่ทำหน้าที่เป็น Subject, Object หรือ Complement
การวิเคราะห์โครงสร้าง	เน้นประเภทและหน้าที่ของคำแต่ละคำ	เน้นความสัมพันธ์ขององค์ประกอบภายใน clause และประโยค
มุมมองต่อรูปคำ	ถือเป็นคนละประเภทกันอย่างเด็ดขาด	มองว่าเป็นการใช้รูปกริยา -ing ภายใต้กรอบการวิเคราะห์เดียวกัน
เหมาะสำหรับ	การเรียนการสอนพื้นฐาน และข้อสอบทั่วไป	การศึกษาภาษาศาสตร์ การวิเคราะห์ไวยากรณ์เชิงลึก และงานวิชาการ

จากตารางจะเห็นว่า ความแตกต่างที่สำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ที่ตัวคำศัพท์ครับ แต่คือ ระดับของการวิเคราะห์ (level of analysis) โดยไวยากรณ์แบบดั้งเดิมเน้นการอธิบายในระดับ "คำ" (word level) ขณะที่ไวยากรณ์สมัยใหม่มองภาษาในระดับ "วลีและอนุประโยค" (phrase and clause level) จึงสามารถอธิบายโครงสร้างที่ซับซ้อนได้ครอบคลุมยิ่งกว่า

แล้วเราควรเลิกใช้คำว่า Gerund และ Present Participle หรือไม่?

คำตอบคือ ไม่จำเป็นครับ แม้ว่านักภาษาศาสตร์สมัยใหม่จะนิยมใช้คำว่า -ing clause หรือ gerund-participial clause มากขึ้น แต่คำดั้งเดิมทั้งสองคำก็ยังคงมีคุณค่าในทางการเรียนการสอน และยังปรากฏอยู่ในตำราเรียนกระแสหลัก รวมถึงข้อสอบมาตรฐานระดับนานาชาติ เช่น TOEIC, TOEFL และ IELTS ตลอดจนหลักสูตรในโรงเรียนและมหาวิทยาลัย ดังนั้น สำหรับผู้เรียนทั่วไป ระบบดั้งเดิมยังคงเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีและเข้าใจง่ายที่สุดครับ

แล้วเมื่อไรจึงควรใช้แนวคิดของ Modern Grammar?

เราจะหยิบแนวคิดนี้มาใช้เมื่อเริ่มศึกษาภาษาอังกฤษในระดับที่สูงขึ้น หรือเมื่อเจอประโยคที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนด้วยกฎเกณฑ์ดั้งเดิม ตัวอย่างเช่น:

Swimming in cold water improves circulation.

หากอธิบายด้วยระบบดั้งเดิม เราอาจกล่าวเพียงว่า Swimming เป็น Gerund แต่การวิเคราะห์แบบสมัยใหม่จะมองลึกซึ้งกว่านั้น โดยอธิบายว่า Swimming เป็นรูปกริยา -ing ที่ทำหน้าที่เป็นหัวของ non-finite clause และกลุ่มคำ "Swimming in cold water" ทั้งย่อหน้าต่างหาก ที่ทำหน้าที่เป็นประธานของประโยค การมองแบบนี้ช่วยเคลียร์ข้อสงสัยว่า ทำไมรูป -ing ถึงยังมีส่วนขยายหรือรับกรรมได้เหมือนกริยาปกติครับ

ทั้งสองระบบไม่ได้แข่งขันกัน แต่เติมเต็มกัน

ประเด็นสำคัญที่สุดที่ผู้เรียนควรเข้าใจคือ ไวยากรณ์สมัยใหม่ไม่ได้บอกว่าแนวคิดเรื่อง Gerund และ Present Participle เป็นสิ่งที่ผิดครับ แต่เพียงชี้ให้เห็นว่าการแบ่งแบบนั้นอาจ ไม่เพียงพอ ที่จะอธิบายพฤติกรรมทางไวยากรณ์ทั้งหมดได้ จึงเปลี่ยนจุดเน้นจากการจำแนกคำมาเป็นการวิเคราะห์โครงสร้าง clause แทน

• Traditional Grammar เหมาะสำหรับการเรียนรู้พื้นฐาน ค้นหาหน้าที่คำ และการสื่อสารในชีวิตประจำวัน
• Modern Grammar เหมาะสำหรับการอธิบายลึกซึ้งว่า "ภาษาอังกฤษทำงานอย่างไร" ในระดับโครงสร้างที่ซับซ้อน

บทส่งท้าย

การเรียนไวยากรณ์ไม่ควรเป็นเพียงการท่องจำชื่อเรียกโครงสร้างต่าง ๆ แต่คือการทำความเข้าใจธรรมชาติของภาษาครับ ไม่ว่าจะเป็นคำว่า Gerund, Present Participle, gerund-participial clause หรือ -ing clause ล้วนเป็นเครื่องมือที่นักภาษาศาสตร์สร้างขึ้นเพื่ออธิบายปรากฏการณ์เดียวกันจากมุมมองที่ต่างกัน เมื่อเราเข้าใจทั้งสองระบบ เราจะไม่เพียงแค่ทำข้อสอบได้ถูกต้องเท่านั้น แต่จะเข้าใจหลักการทำงานของภาษาในภาพรวมได้อย่างถ่องแท้และมั่นใจยิ่งขึ้นครับ

เอกสารอ้างอิง (References)

• Aarts, B. (2011). Oxford Modern English Grammar. Oxford University Press.
• Biber, D., Johansson, S., Leech, G., Conrad, S., & Finegan, E. (1999). Longman Grammar of Spoken and Written English. Pearson Education.
• Carter, R., & McCarthy, M. (2006). Cambridge Grammar of English. Cambridge University Press.
• Huddleston, R., & Pullum, G. K. (2002). The Cambridge Grammar of the English Language. Cambridge University Press.
• Quirk, R., Greenbaum, S., Leech, G., & Svartvik, J. (1985). A Comprehensive Grammar of the English Language. Longman.

มุมมองของแอดมิน

จบบทความซีรีย์ 3 ตอนเรียบร้อยแล้วครับ! แอดมินอยากสรุปทิ้งท้ายให้ผู้เรียนสบายใจว่า ถ้าเรากำลังติวสอบ TOEIC หรือข้อสอบในโรงเรียน การจำแบบดั้งเดิม (Gerund = นาม, Participle = คุณศัพท์) ยังทำเงินและเก็บแต้มให้เราได้ดีอยู่ครับ แต่ถ้าวันไหนแต่งประโยคแล้วรู้สึกขัดใจว่าทำไมคำนามคำนี้มันมีกรรมตามมาได้ ก็ให้เปิดใจนึกถึงแนวคิด Modern Grammar ระดับ Clause ที่เราคุยกันในซีรีย์นี้ดูนะครับ หวังว่าบทความชุดนี้จะช่วยเปิดมุมมองใหม่ ๆ และทำให้ทุกคนสนุกกับการเรียนภาษาอังกฤษมากขึ้นครับ!