ตอนที่ 2/3 Gerund กับ Present Participle ต่างกัน...

ซีรีย์ไวยากรณ์ภาษาอังกฤษ (3 ตอนจบ)

Gerund กับ Present Participle ต่างกันอย่างไร? ไขความลับรูป -ing ไวยากรณ์สมัยใหม่ (CGEL)

ตอนที่ 2: มุมมองของไวยากรณ์สมัยใหม่ และหัวใจของ Morphology vs Syntax

เมื่อแนวคิดของไวยากรณ์แบบดั้งเดิมเริ่มมีข้อจำกัด นักไวยากรณ์สมัยใหม่จำนวนมาก โดยเฉพาะ Rodney Huddleston และ Geoffrey K. Pullum ในหนังสือ The Cambridge Grammar of the English Language (CGEL) จึงเสนอแนวทางวิเคราะห์รูป -ing ที่แตกต่างออกไป แทนที่จะตั้งคำถามแบบเดิมว่า "คำนี้เป็น Gerund หรือ Present Participle?" พวกเขาเสนอให้เปลี่ยนมุมมองใหม่เป็น "รูปของคำคืออะไร และโครงสร้างทั้งหมดทำหน้าที่อะไรในประโยค?"

แนวคิดนี้สะท้อนหลักสำคัญของภาษาศาสตร์สมัยใหม่ คือการแยก รูปของคำ (morphological form) ออกจาก หน้าที่ทางวากยสัมพันธ์ (syntactic function) หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง คือการแยกหมวดคำ (grammatical category) ออกจากหน้าที่ทางไวยากรณ์ (grammatical function) เพราะทั้งสองสิ่งนี้ไม่ได้จำเป็นต้องตรงกันเสมอไป

Morphology (สัณฐานวิทยา) กับ Syntax (วากยสัมพันธ์)

เหตุผลสำคัญที่ทำให้นักไวยากรณ์สมัยใหม่เปลี่ยนวิธีวิเคราะห์ สามารถสรุปออกเป็น 2 ประเด็นหลักดังนี้ครับ:

1. ในด้าน Morphology มีรูป -ing เพียงรูปเดียว

หากพิจารณาเฉพาะ "รูปของคำ" ภาษาอังกฤษมีรูปกริยาที่ลงท้ายด้วย -ing เพียงรูปเดียวเท่านั้น ไม่ได้มีรูปคำที่แตกต่างกันสำหรับ Gerund และ Present Participle กล่าวคือ swimming, reading, running, writing ล้วนเป็นรูปกริยาเดียวกันทั้งหมด ความแตกต่างเกิดจากวิธีที่รูปกริยานั้นถูกนำไปใช้ในโครงสร้างประโยค

2. ในด้าน Syntax ทั้ง Clause ต่างหากที่ทำหน้าที่

ในมุมมองของ CGEL รูปกริยา -ing จะทำหน้าที่เป็นจุดศูนย์กลางหรือหัว (Head) ของ non-finite clause จากนั้น "ทั้ง clause" จึงไปทำหน้าที่เป็นส่วนต่าง ๆ ของประโยค เช่น Subject, Object หรือ Complement

ลองมาดูตัวอย่างเพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้นครับ:

Swimming in cold water is exciting.

ในประโยคนี้ รูปกริยา Swimming เป็นหัว (Head) ของ non-finite clause โดยมีส่วนขยายคือ in cold water และเมื่อรวมกันแล้ว "Swimming in cold water" ทั้งอนุประโยค จะทำหน้าที่เป็นประธาน (Subject) ของประโยค ไม่ใช่เพียงคำว่า Swimming คำเดียวเหมือนที่ไวยากรณ์ดั้งเดิมเคยอธิบายไว้

โครงสร้างภายในแบบกริยา กับหน้าที่ภายนอกแบบคำนาม

แนวคิดของ CGEL ทำให้เราเห็นว่ารูป -ing มีคุณสมบัติลูกผสมที่น่าสนใจมาก คือ "แม้ทั้ง clause จะทำหน้าที่เหมือนคำนาม แต่โครงสร้างภายในยังคงมีลักษณะของกริยาอยู่"

หากวิเคราะห์ประโยคเดิมอีกครั้ง จะพบมิติที่ซ้อนกันอยู่ดังนี้ครับ:

• โครงสร้างภายใน (Internal Structure): เป็นแบบกริยา เพราะ Swimming เป็นหัวของ clause และสามารถรับส่วนขยายบอกสถานที่อย่าง in cold water หรือรับกรรมตรงได้เหมือนกริยาทั่วไป
• หน้าที่ภายนอก (External Function): ทั้งกลุ่มคำ Swimming in cold water ทำหน้าที่ในตำแหน่งประธาน (Subject) ซึ่งเป็นตำแหน่งของคำนาม

นักภาษาศาสตร์จึงเรียกลักษณะเช่นนี้ว่า hybrid construction หรือโครงสร้างที่มีคุณสมบัติผสม เพราะมันไม่ได้แยกขาดว่าเป็นคำนามหรือคำกริยาแบบ 100% แต่ทำหน้าที่ร่วมกันไปพร้อม ๆ กัน

แล้วประโยคสั้น ๆ อย่าง "Swimming is healthy." ล่ะ?

หลายคนอาจสงสัยว่า ในประโยคนี้ไม่มีกรรม ไม่มีส่วนขยาย และดูเหมือนเป็นคำนามเดี่ยว ๆ ธรรมดาเลยไม่ใช่หรือ? ตามแนวคิดของ CGEL ประโยคนี้ยังคงถูกวิเคราะห์ว่าเป็น gerund-participial clause แม้ว่า clause นั้นจะลดรูปจนเหลือคำเพียงคำเดียวก็ตาม เหตุผลคือ การจำแนกประเภทไม่ได้พิจารณาจากจำนวนคำหรือการมีกรรม แต่พิจารณาจากโครงสร้างทางไวยากรณ์และรูปของกริยา ดังนั้น Swimming จึงยังคงเป็นรูปกริยา -ing ไม่ใช่คำนามในเชิงหมวดคำ (grammatical category)

Gerund-participial กับ -ing clause

เมื่อพิจารณาจากเหตุผลทั้งหมดนี้ CGEL จึงเสนอคำว่า gerund-participial เพื่อสะท้อนว่าโครงสร้างดังกล่าวมีลักษณะร่วมกันของสิ่งที่ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมเคยแยกเป็นสองส่วน อย่างไรก็ตาม ในงานเขียนทางภาษาศาสตร์ยุคหลัง นักไวยากรณ์จำนวนมากนิยมใช้คำว่า -ing clause มากขึ้น เพราะเป็นคำที่เป็นกลาง ไม่เน้นการตั้งชื่อประเภทของคำ แต่เน้นการวิเคราะห์ในระดับโครงสร้าง clause เป็นหลัก

Deverbal Noun แตกต่างจากรูป -ing อย่างไร?

อีกประเด็นสำคัญที่ไวยากรณ์สมัยใหม่เน้นย้ำ คือการแยกรูปกริยา -ing ออกจาก Deverbal Noun (คำนามที่สร้างมาจากกริยา) ลองเปรียบเทียบสองประโยคนี้ครับ:

• Swimming is healthy. (Swimming ในที่นี้คือรูปกริยา -ing ที่เป็นหัวของ clause)
• The destruction of the city took many years. (destruction เป็น Deverbal Noun อย่างแท้จริง)

คำว่า destruction มีคุณสมบัติของคำนามครบถ้วน คือ มี Article (the) นำหน้า, รับส่วนขยายแบบคำนาม และใช้โครงสร้าง of-phrase (of the city) เพื่อแสดงความสัมพันธ์ ซึ่งแตกต่างจากโครงสร้างแบบกริยาอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นแม้จะมีรากมาจากกริยาเหมือนกัน แต่ควรแยกวิเคราะห์ด้วยหลักเกณฑ์ที่ต่างกันครับ

เมื่อเข้าใจแนวคิดเหล่านี้แล้ว จะเห็นว่าไวยากรณ์สมัยใหม่ไม่ได้พยายามล้มล้างระบบเดิม หากแต่เสนอกรอบการวิเคราะห์ที่สามารถอธิบายพฤติกรรมของรูป -ing ได้ครอบคลุมและสอดคล้องกับธรรมชาติของภาษามากยิ่งขึ้นครับ

คลังคำศัพท์น่ารู้จากบทความ (Vocabulary)

คำศัพท์	คำอ่าน / ประเภทคำ	ความหมาย
Morphology	(n.) มอร์โฟโลจี	สัณฐานวิทยา (การศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างและรูปแบบของคำ)
Syntax	(n.) ซินแทกซ์	วากยสัมพันธ์ (การศึกษาเกี่ยวกับโครงสร้างและการจัดเรียงประโยค)
Non-finite clause	(n.) นอน-ไฟไนต์ คลอส	อนุประโยคที่ใช้รูปกริยาไม่แท้ (เช่น รูป -ing หรือ to + infinitive)
Hybrid construction	(n.) ไฮบริด คอนสตรัคชัน	โครงสร้างแบบผสม (มีคุณสมบัติของคำมากกว่าหนึ่งหมวดร่วมกัน)
Deverbal Noun	(n.) ดีเวอเบิล นาวน์	คำนามที่ผันมาจากคำกริยาและทำหน้าที่เป็นคำนามอย่างสมบูรณ์

มุมมองของแอดมิน

ในตอนที่ 2 นี้เราเริ่มขยับมาดูมุมมองนักภาษาศาสตร์ยุคใหม่กันแล้วครับ แอดมินชอบแนวคิดเรื่อง "โครงสร้างไฮบริด" มาก เพราะมันช่วยตอบคำถามที่เราเคยคาใจว่า ทำไม Gerund ที่บอกว่าเป็นคำนาม แต่ดันมีกรรมตามหลังหรือมีคำขยายเหมือนกริยาได้ พอแยกมองระหว่าง "รูปคำ" กับ "หน้าที่ของทั้งประโยค" ปุ๊บ ทุกอย่างก็เคลียร์ปั๊บเลยครับ! ในตอนหน้าซึ่งเป็นตอนสุดท้าย เราจะมาสรุปกันชัด ๆ ว่า แล้วเวลาเราไปทำข้อสอบหรือใช้งานจริง เราควรปรับตัวและเลือกใช้ประโยชน์จากทั้งสองตำรานี้อย่างไรดี ห้ามพลาดนะครับ!

📘 ตอนที่ 3 (ตอนจบ): บทสรุปสำหรับผู้เรียน การเลือกใช้ไวยากรณ์ในการเรียนและการสอบ ›

📘 กลับเมนู ›

📘 Grammar Menu ภายใน -> Click

📘 Grammar Menu ภายนอก -> Click